Tijdens het maken van Blue Planet II,
we hebben alle hoeken van de onderwaterwereld verkend.
We zijn buitengewone dieren tegengekomen,
en ontdekte nieuwe inzichten in hoe het leven onder de golven leeft.
Jarenlang dachten we dat de oceanen zo uitgestrekt waren
en de bewoners zo oneindig veel
dat niets dat we konden doen, een effect op hen zou kunnen hebben.
Maar nu weten we dat dat verkeerd was.
De oceanen worden nu bedreigd als nooit tevoren in de menselijke geschiedenis.
In deze laatste aflevering
we zullen de pioniers ontmoeten die ernaar streven om dingen om te draaien.
Mensen die helpen de meest kwetsbare inwoners van de oceaan te redden
en hun leven wijden aan de bescherming van de zeeën
Maar is de tijd op?
Veel mensen geloven dat onze oceanen een crisispunt hebben bereikt.
Dus hoe kwetsbaar is onze blauwe planeet eigenlijk?
Winter in de poolcirkel.
Elk jaar in de wateren van Noorwegen
voor een van de grootste natuurspektakels in de oceaan.
Meer dan een miljard haring zijn hier te vinden.
Het Blue Planet II team bracht drie jaar door
om deze verbazingwekkende gebeurtenis documenteren.
Een dergelijke rijkdom aan prooien trekt roofdieren aan
in buitengewone aantallen.
Orcas
en bultruggen.
Maar deze migratie was niet altijd zo overvloedig.
Leif Notastad is een Noorse visser voor visserij.
Het is een van de belangrijkste visserijen geweest
die we al eeuwenlang hadden langs de hele kust van Noorwegen.
Maar in de late 1900
de haring die we hier om ons heen zien, stond op de rand van verdwijnen.
50 jaar geleden was de visserij zo intensief
dat de haring bijna verdween.
Orka's werden als rivalen gezien
en honderden van hen werden gedood.
Het was pas nadat de Noorse regering strenge beperkingen oplegde
dat de haringstand zich herstelde.
Vandaag is dit weer een enorm productieve visserij,
nauwlettend gevolgd door teams van wetenschappers.
Zeebioloog Eve jourdain
is een van de inwendige orka-experts.
Vanaf 1982 werden orka's beschermd in Noorwegen
en we hebben hier duidelijk een van de grootste Orka's populatie ter wereld.
Er zijn nu meer dan duizend orka's hier
Maar met zoveel monden om te voeden, inclusief de onze,
kunnen fouten uit het verleden worden vermeden?
Om deze belangrijke vraag te beantwoorden,
Eve en haar team gebruiken multi-sensor cameratags.
Met de tags proberen we te zien hoe de orka's omgaan met hun prooi.
Hoe ze jagen en alles over het onderwatergedrag
dat we niet vanaf de boot kunnen zien.
Er moet een label worden bijgevoegd
naar de orka in exact de juiste positie.
Hier gaat het. Hier komt het.
dat is een goed schot.
Het zijn zuignappen.
Het is dus geen Kras op de walvis achteraf
dat is iets wat we echt leuk vinden.
Tijdens het bestuderen van de orka's
Eve heeft een zorgwekkende verandering opgemerkt in hun gedrag.
Ze hadden de eenvoudigste manier om een maaltijd te eten uitgewerkt.
We hebben gezien dat de orka's wachten
voor die vissersboten om het net te laten vallen.
Het fungeert als een etentje
en dan komen alle orka's van het gebied samen.
Heel veel haring glijdt uit het net
en dit is precies waar de orka's naar op zoek zijn.
Maar deze nieuwe tactiek is gevaarlijk, zoals Eva heeft gezien.
We waren er om het gedrag van de orka's te volgen
afvangen rond de netten.
En we realiseerden ons dat één grote orca
eigenlijk gevangen zat in het net.
Toen de vissers het net begonnen op te halen
begon duidelijk de orka in paniek te raken.
en proberen zoveel mogelijk te trekken.
Deze orka vocht echt voor zijn leven.
Voor strikte regels zijn vissers nodig
om toestemming te krijgen voordat ze hun netten openen.
Maar dat kostte tijd.
Het was zo'n lang proces.
We dachten dat de walvis dood zou gaan van uitputting.
Gelukkig hebben de vissers eindelijk de verklaring gekregen
om hun net vrij te geven en de uitgeputte orka te bevrijden.
Het was een enorme opluchting om te zien dat deze orka het tot het einde vol hield
en eindelijk teruggekeerd bij zijn familie.
Met zeezoogdieren en mensen die zo direct concurreren
ongelukken zijn onvermijdelijk.
Twee dagen na het labelen van een orka
is het vrijgegeven en Eve verzamelt het.
Deze label zit vol met geheimen, weet je,
omdat het een aantal dagen op de walvis is geweest
en zal precies onthullen wat de walvissen hebben gedaan.
Foto's van het label tonen de jachttechniek in detail.
Ze duiken onder de bal van vissen
en dan terug klapt.
De staartflits verdooft de haring.
Eve kan zelfs uitzoeken hoeveel vissen de orka's nemen.
Ze kunnen tot 30 haring doden met slechts één klap.
En dan is het verbazingwekkend
alle individuen van de groep delen de dode haring.
En het zijn niet alleen de orka's die hier eten...
Bultruggen worden ook aangetrokken door het feest.
ook zij worden gelabeld en gecontroleerd
geeft visserij wetenschapper Leif
een compleet beeld van hoeveel haring er wordt gegeten
De walvissen, ze nemen waarschijnlijk minder dan 1%.
De vissers nemen minder dan 10%.
Dus het evenwicht is dat er genoeg is voor iedereen.
Gezien het feit dat we het voor elkaar hebben om duurzaam te zijn
en een duurzame manier voor de lange termijn.
Maar naar schatting is dat bijna een derde van de oceaanvisserij
wordt gebruikt.
Het opmerkelijke herstel van de haring hier
laat zien wat er kan gebeuren als een visserij zorgvuldig wordt beheerd.
Onze mishandeling van de zeeën heeft veel effecten.
Sommige zijn voorspelbaar,
maar er zijn nog andere die eerder verrassend zijn.
Zuidoost-Azië.
De koraalriffen zijn hier de rijkste ter wereld.
Zeebioloog Steve Simpson,
ontdekt hoe belangrijk geluid is
voor de dieren die in deze bruisende koraalsteden leven
We realiseren ons nu pas door onder water te luisteren
dat de vissen al deze geluiden maken.
Ze gebruiken geluid om een partner aan te trekken.
Om een roofdier weg te jagen.
Je hoort knallen en grommen en gorgelt en knapt.
Er is een hele taal onder water
dat we nog maar net beginnen om grip te krijgen.
Gebruik van een geavanceerde multi-directionele hydrofoon
Steve probeert dit buitengewone koor te begrijpen
door te bepalen wie er geluid aan het maken is
Eén vis is bijzonder spraakzaam.
Het is misschien de beroemdste inwoner van het rif.
De clownvis.
Terwijl je filmt voor de serie,
we hebben deze specifieke familie van zadelrob clownvis gevolgd
Het is een lawaaierige aangelegenheid.
Voor clownvis is geluid echt alles.
Ze brengen de hele dag door praten met elkaar.
Je hebt dominantie en onderwerping.
Je hebt alle anderen die naar elkaar bellen.
Het lijkt erop dat ze ook geluid gebruiken
om zichzelf te beschermen tegen de vele roofdieren die rond het rif jagen
Inclusief koraalforel.
Zal dit model forel the clownvis? zijn
Ze reageren vrijwel onmiddellijk.
Door een roofdier na te bootsen,
Steve slaagt erin om hun alarm -oproepen op
te nemen zonder ze in gevaar te brengen.
Je kunt het diepere pulserende geluid van het vrouwtje echt horen
terwijl ze de koraalforel probeert weg te jagen.
En alle kleintjes zijn gewoon knallen... Pop, pop, pop.
"Ik ben nog steeds in orde. Ik leef nog steeds."
Dus ze hebben deze echte taal van geluiden die ze gebruiken
gewoon om te proberen en de kolonie te verdedigen tegen deze koraalforel.
Maar die ontdekking heeft geleid tot een ernstige zorg.
De vissen waren echt weg bij het roofdier.
Maar zodra de boot overkwam, keken ze totaal afgeleid.
Met al dat lawaai veranderde het volledig hoe de vis zich gedroeg.
Niet in staat om zichzelf te laten horen boven het lawaai van boten
het gezin kan elkaar van gevaar niet waarschuwen
En dus zijn ze nu kwetsbaar voor aanvallen.
Je denkt na over hoeveel boten er rondrijden.
Alle schepen, alle offshore boren.
Al het lawaai dat we maken in de oceaan
je beseft gewoon hoeveel we verdringen.
dit natuurlijke biologische geluid,
dieren beroven van hun vermogen om met elkaar te kunnen praten.
Al dit lawaai kan ernstige gevolgen hebben voor veel rifvissen
omdat hun baby's, zodra ze uitkomen, in zee worden geveegd.
Daar voeden en groeien ze, totdat ze sterk genoeg zijn om terug te zwemmen.
En om het rif te vinden, gebruiken ze geluid.
Ze luisteren naar binnen. Ze luisteren naar de geluiden die ze kunnen horen
en ze gebruiken dat om te kiezen welk rif ze willen maken.
Maar natuurlijk omdat we al dit lawaai aan de oceaan toevoegen
het is een wonder of ze het rif überhaupt kunnen horen.
Door mensen gemaakt geluid is nu overal in de oceaan.
En het heeft effect op mariene wezens van alle soorten.
Van kleine vissen
voor gigantische walvissen.
Maar Steve is van mening dat er oplossingen zijn.
Lawaai in de oceaan is een echt probleem.
Maar het is iets dat we kunnen controleren.
We kunnen kiezen waar we het geluid maken.
We kunnen kiezen wanneer we het geluid maken.
We kunnen de hoeveelheid ruis die we maken direct verminderen
en dat kunnen we vandaag gaan doen.
We beginnen ons nu pas te realiseren
wat een impact heeft ons geluid op de bewoners van de oceaan.
Andere vormen van vervuiling zijn maar al te bekend.
Sinds zijn uitvinding zo'n honderd jaar geleden,
plastic is een integraal onderdeel geworden van ons dagelijks leven.
Maar elk jaar, ongeveer acht miljoen ton ervan
belandt in de oceaan.
En daar zou het dodelijk kunnen zijn.
Tijdens het filmen van Blue Planet II,
de bemanning vond plastic in elke oceaan.
Zelfs op de meest afgelegen locaties.
South Georgia.
<900 mijl ten noorden van Antarctica,
deze geïsoleerde wildernis is de broedplaats
voor grote aantallen pinguïns en zeeolifanten.
Het is ook een favoriete nestingsite
voor de grootste vogel in de lucht.
Een zwervende albatros.
Hier leren we van de buitengewone lengten
oude ouders gaan hun kuikens de beste overlevingskans geven
Elke toegewijde ouder reist duizenden mijlen op zoek naar vis en inktvis
om hun hongerige kuiken te voeden.
Maar ondanks al hun inspanningen
hier de vogels bestuderen voor de laatste 40 jaar.
Het is alleen door te kijken naar langetermijnstudies
dat je een idee krijgt van deze wezens.
En de albatrossen hier zijn in de afgelopen 10 jaar in verval geraakt.
Er zijn een aantal mogelijke redenen.
Tijdens het fourageren op zee,
albatros kan verstrikt raken en verdrinken door vistuig.
Maar Lucy is vooral verontrust
door wat de ouders terugbrengen voor hun kuiken.
Albatrossen hebben het vermogen om op te hoesten
stukjes voedsel dat ze niet kunnen verteren.
En daaruit kunnen we vertellen wat ze hebben gegeten.
Een gezond albatroskuiken in zijn dieet zou
eigenlijk dingen als inktvis moeten hebben.
Dus we kunnen de inktvis snavels vinden die uit de pellet komen.
En ook dingen als vis dus we kunnen ook visgraten vinden.
Maar deze kuikens krijgen iets heel anders te eten
We hebben wat plastic dat deze arme chick heeft moeten brengen.
Plastieken zak.
Hier hebben we wat voedselverpakking. Lijkt op rijst.
Gelukkig voor deze meid is hij erin geslaagd om dit uit zijn maag te krijgen.
Dus, vingers gekruist, hij heeft geen plastic meer
voordat hij wegvlucht.
Voor andere kuikens kan plastic dodelijk zijn.
Helaas is er een plastic tandenstoker
die echt door de maag zijn gegaan.
Iets dat net zo klein is als dat is erin geslaagd om de vogel te doden.
Het is heel triest om te zien.
Lucy verzamelt en registreert wat voor plastic zij vindt bij het nest.
Dit zijn items die net vorig seizoen zijn uitgebraakt.
En dat zal een enorme onderschatting zijn
want dat zijn slechts die we toevallig vinden.
Er zullen er nog veel meer zijn die we nooit terug zien komen.
Om erachter te komen waar al deze onzin vandaan komt,
Lucy en haar team hebben GPS-volgers aan volwassen vogels bevestigd.
Het laat zien waar ze voedsel voor zichzelf zullen vinden
en om voedsel te vinden om voor hun kuikens terug te brengen.
Het laat ons echt zien dat ze plastic zouden kunnen oppakken
van duizenden mijlen weg.
Kunststoffen afkomstig van het feit dat ze op zee zijn gedumpt
of ook bij mensen thuis.
Kunststof komt in de rivieren en dan stromen de rivieren de zee in.
Dit is dus niet alleen een probleem rond deze afgelegen delen.
Dit gebeurt wereldwijd.
En het is ons vuil die in de oceanen komt
Het is ons probleem dat we moeten oplossen.
In sommige delen van de oceaan
wordt er geschat dat er nu meer dan een miljoen stukjes plastic zijn
voor elke vierkante mijl.
En we beginnen het nog maar pas te ontdekken
hoe serieus dat van invloed is op het zeeleven.
Aan de oostkust van de Verenigde Staten,
onderzoekers onderzoeken de mysterieuze sterfgevallen van jonge dolfijnen.
Het team wordt geleid door dr. Leslie Hart.
Het lijkt een jong dier te zijn.
Misschien een beetje meer dan een jaar.
Dus we gaan proberen meer te weten te komen over waarom deze dolfijn stierf.
Kijkend naar jonge dolfijnen...
De zeer jonge dolfijnen, het is altijd hartverscheurend.
Leslie neemt weefselmonsters.
Hun chemische analyse kan van cruciaal belang zijn.
We zijn vaak geschokt door de hoge hoeveelheid gifstoffen
die we bij deze dieren waarnemen.
Deze jonge kalveren sterven om een aantal redenen.
Maar we vermoeden dat door de mens gemaakte gifstoffen een grote rol spelen.
En plastic kan een deel van het probleem zijn.
Eenmaal in de oceaan
plastic breekt in kleine fragmenten.
Micro-plastics.
Samen met alle industriële chemicaliën die in de oceaan zijn geloosd
deze vormen een potentieel giftige soep.
De echt kleine organismen
kan deze minuscule kleine plastictjes als voedsel verwarren.
Dan eten de grotere organismen het plankton.
Dan eet de grotere vis de kleinere vissen,
enzovoort.
Dolfijnen staan aan de top van deze voedselketen
en er wordt nu gedacht dat verontreinigende
stoffen zich in hun weefsels kunnen ophopen
in die mate dat de 'besmette' melk van een moeder haar kalf zou kunnen doden.
Industriële vervuiling en het weggooien van plastic afval
moet worden aangepakt omwille van al het leven in de oceaan
Over de hele wereld, wijden mensen nu hun leven
om enkele van de meest bedreigde zeedieren te redden
Zoals hier in het Caribisch gebied.
Elk jaar op slechts een paar eilanden,
er vindt een opmerkelijke gebeurtenis plaats.
Als de zon ondergaat.
er ontstaan gigantische reptielen.
Dit prachtige schepsel bereidt zich...
Whoops.
Voorbereiding om haar eieren te leggen
is de grootste van alle schildpadden.
Een lederschildpad.
Ze kunnen oplopen tot een halve ton aan gewicht.
En ze hebben een afstamming die honderd miljoen jaar teruggaat
naar de leeftijd van de dinosaurus.
Maar de laatste tijd zijn hun aantallen catastrofaal gevallen.
Hier, echter, in de Caraïben is er hoop.
Lederschildpadden verlaten de zee
om eieren te leggen in het droge zand
Maar uit het water zijn deze enorme wezens gemakkelijke doelen voor jagers.
In een klein vissersdorpje in Trinidad,
Len Peters heeft dit uit de eerste hand ervaren.
Ik ben opgegroeid in een huishouden waar de
aanwezigheid van schildpadvlees normaal was.
De koelkast was er altijd vol van.
Iedereen... Iedereen geoogst schildpadden, inclusief mijn ouders.
Het is pas toen ik werd blootgesteld aan dingen.
die werden gepubliceerd over leatherbacks
die op het punt stonden te uitsterven.
En niemand gaf erom.
Dat trok mijn interesse.
Len nam de toekomst van de leatherback in eigen handen.
Hij begon 's nachts te patrouilleren op het
strand om de schildpadden te beschermen.
Een dapper ding om te doen.
We hadden enorme overwinningen.
Mensen zouden ons 's nachts bekogelen.
Ik heb mensen me beledigd.
Ik heb personen gehad die me vervloeken.
Ik heb lichamelijk mensen gehad om me met een kapmes te worstelen.
Dus toen was het echt een vijandige tijd.
Als Len deze schildpadden zou gaan redden
hij moest de hele community overnemen
We moesten een manier vinden om de dorpelingen te laten profiteren
van de aanwezigheid van deze dieren.
Hij begon toeristen aan te moedigen om het strand te bezoeken
en trainde een aantal dorpelingen om hun gids te zijn.
Om de toekomst van de schildpad te beveiligen,
hij bracht het bericht naar de volgende generatie.
Wat is de grootste maat waarin een lederkleur kan groeien?
Shame.
- 2.000 pond. - Dat klopt.
Lederschildpadden kunnen groeien tot 2.000 kilo.
Wel, dat is een grote schildpad.
Len's harde werk heeft zijn vruchten afgeworpen.
En nu zijn de houdingen veranderd.
Het kostte ons een tijdje om de dorpelingen te bereiken.
Maar geleidelijk raken we ze ook betrokken.
We hebben enkele stropers bij wie de dieren jagen
deel uitmaken van het instandhoudingsprogramma.
Naast de bescherming van volwassen zeeschildpadden,
het team verzamelt ook alle eieren die bij vloed kunnen worden overstroomd
Als de eieren te dicht bij de zee liggen,
we verplaatsen de eieren en herbegraven ze.
Dankzij de inspanningen van deze community
deze schildpadden hebben door deze verandering buitengewoon geluk gehad.
Dit wordt nu als een van de beste verandering beschouwd
op ieder strand waar lederschildpadden nestelen in de wereld.
Toen we begonnen op het hoogtepunt van het broedseizoen,
de getallen zijn 30-40 schildpadden een nacht.
Nu is het meer dan 500.
Dus we hebben een toename gezien van 40 schildpadden
tot 500 schildpadden per nacht in slechts ongeveer 20 jaar.
Kostbare nieuwe jongen worden ook een helpende hand geboden.
Alles wat tijdens de dag verschijnt wordt verzameld
veilig worden teruggezet naar de zee, weg van hongerige vogels.
Deze kleine lederschildpadden moet duizenden gevaren overleven
voordat het terugkeert als volwassene naar dit strand waar het uitkwam.
En die gevaren zullen sterk toenemen
vanwege schade die we hebben aangericht aan de oceaan.
Veel geluk, kleine lederschildpadjes.
Kweeksites op stranden beschermen
kan het geluk van sommige zeedieren verbeteren
maar ze te beschermen terwijl ze rondzwerven
de volle zee is veel moeilijker.
Hier buiten is er weinig bescherming.
Elke nacht worden duizenden mijlen van vislijnen beladen met haken geplaatst.
Er is genoeg, zegt men, om het twee keer rond de wereld te wikkelen,
Netten groot genoeg om kathedralen te omspannen,
vangen honderden tonnen vis per keer.
Reizigers over lange afstanden zoals haaien zijn bijzonder kwetsbaar.
Naar schatting worden er tientallen miljoenen elk jaar gedood,
inclusief de grootste vis in de zee, de walvishaai.
Sharkbioloog Jonathan Green is bezorgd
De tijd raakt op! voor deze buitengewone wezens.
We weten dat ze worden bevist, mogelijk met een enorm tempo.
Ze kunnen met duizenden worden gevangen, mogelijk tienduizenden per jaar.
Als dat inderdaad waar is,
we weten niet hoe lang ze - bestand zijn tegen die soort visserijdruk.
Om ze te redden, vliegt Jonathan om het op te lossen
het mysterie is van waar ze bevallen.
En voor de eerste keer heeft hij een idee waar dit kan zijn.
Hij overweegt zwangere walvishaaien reizend van over de Stille Oceaan
naar Darwin Island in de Galapagos.
Jonathan gaat proberen om een
multi-sensor cameratag aan een zwangere vrouw vast te maken
Oke. We zijn klaar om te gaan.
Deze haaien verblijven alleen in het gebied voor een paar dagen.
Dit is misschien zijn enige kans.
Jonathan moet de tag bevestigen vóór de haaienduiken naar gevaarlijke diepten.
De camera blijft twee dagen op de vin van de reus
voordat deze automatisch wordt vrijgegeven.
Nadat het is opgehaald, onthult het haar gedrag.
Mooi, mooi.
Er is een zijdeachtige wrijving aan de voorkant. Naast haar rechts.
De zijdezachte haaien borstelen tegen haar ruwe huid aan,
misschien parasieten afschrapen.
Deze roofzuchtige haaien maken het oppervlak wateren zeer onveilige plaatsen
voor jonge vissen van welke aard dan ook.
Er staat een verrassing in de winkel.
De dieptesensor van de camera laat zien dat ze dook
tot een diepte van 600 meter.
Maar daar beneden is het te donker voor de camera.
De enige manier waarop Jonathan kan bewijzen als ze aan het bevallen zijn
is om naar beneden te gaan en te kijken.
Uit de duisternis ontstaat een vorm.
Nog een enorme walvishaai.
Kijk naar haar. Ze kijkt naar ons. Ze kijkt ons recht aan.
Ze is enorm.
En kijk naar de buik. Absoluut enorm.
Dat is een grote zwangere vrouw.
Ze draait zich om. Ze draait zich om.
Laat zien dat we ze kunnen volgen. We kunnen ze volgen in de onderzeeër.
Ze leidt ze de duisternis in.
Rover-besturing. 100 meter passeren, afdalen.
Naar beneden gaan. Ik denk dat ze een beetje is versneld.
Ze is te snel.
En met de sterke stroom tegen kan de sub het niet bijbenen.
Maar, voor de eerste keer, kan Jonathan het zelf zien
precies waar ze naar toe gaat.
Wat specifiek Darwin kon bieden
is een veilig toevluchtsoord voor die pasgeboren
pupillen waar roofdieren geen toegang toe hebben.
Perfecte omstandigheden voor de vormende jaren
van deze reuzen die op zee reizen.
Dat was ongelofelijk.
Droom van je leven.
Zijn ontdekking dat zwangere walvishaaien
bezoekt deze zeer diepe patch van de zeebodem
is een sterk bewijs dat dit inderdaad is waar de reuzen hun jongen produceren.
Als ik echt kan bewijzen dat ze op dit gebied baren,
dan hebben we de informatie nodig
om naar regeringen te gaan en eigenlijk te zeggen,
"Je moet die routes bewaken waar ze doorheen migreren."
En dan, en alleen dan, kunnen we ons echt echt bescherming veroorloven
voor deze prachtige oceaanreiziger.
Vandaag minder dan één procent
van onze internationale wateren zijn beschermd.
En het creëren van mariene reservaten is van vitaal belang
als we de toekomst van veel oceaanwezens willen beschermen.
Hiervoor is internationale samenwerking vereist
Maar ook hier is er hoop.
We kunnen dingen omdraaien.
Dat hebben we al een keer eerder gedaan.
Eeuwenlang hebben de zeegaande naties van de wereld
gejaagd op de grote walvissen tot ze bijna uitstierven.
En dan, in 1986,
en stemde erin toe de commerciële walvisjacht stop te zetten.
Vandaag de dag, hoewel een paar landen nog steeds op walvissen jagen,
sommige van de grote walvissen herstellen.
In de tropische zeeën die Sri Lanka omringen,
er zijn verhalen over grote bijeenkomsten van walvissen.
Toen de burgeroorlog eindigde in 2009,
de lokale bevolking was hier weer in staat om in deze wateren te vissen.
Er waren al snel verslagen van bijeenkomsten van potvissen
zoals die nog niet is waargenomen.
Mariene gids Daya was vastbesloten om de waarheid te bereiken
achter de verhalen van deze vissers.
De vissers vertelden me dat er veel walvissen zijn
een beetje noordelijk van hier.
Ze hebben me niet echt een nummer verteld,
maar in grote aantallen, niet één of twee.
Er, veel.
Het duurde drie jaar,
maar uiteindelijk vond hij bewijs om deze geruchten te ondersteunen.
- We hadden ongeveer 15 potvissen gezien-.
Toen kwamen er nog eens vier voorbij.
Nadat er ongeveer 40 waren gepasseerd, begon ik te tellen.
Ze bleven komen, toen verloor ik de tel.
Ik schatte dat we ongeveer 300 potvissen zagen.
Potvissen werden eens vermoord in grote aantallen
en er wordt gedacht dat als de slachting was doorgegaan
de soort zou in gevaar van uitroeiing zijn
Maar nu, hier tenminste, worden ze in grote aantallen gezien.
Ik geloof dat ze hier komen om te voeden, te paren en hun jongen groot te brengen.
Dus dit moet een vakantieplek zijn voor u, weet u.
Op dit moment ken ik geen andere plaats in de wereld
dat, potvissen verzamelen zich zo.
Hoewel sommige walvispopulaties nog steeds in min zijn,
scènes als deze bewijzen dat wanneer zeewezens samenkomen,
ze kunnen verbluffende resultaten behalen
Maar vandaag worden de oceanen bedreigd op een wereldwijde schaal.
Het Great Barrier Reef.
Het grootste koraalrifsysteem ter wereld.
Hier hebben we verhalen gefilmd die onthullen hoe slim vissen zijn.
Deze ingenieuze tuskfish bijvoorbeeld
gebruikte een favoriet koraal aambeeld om open schaaldieren te breken.
Dit verbazingwekkende gedrag is van dichtbij onderzocht
door de lokale wetenschapper Alex Vail.
We noemen Percy "Percy the Persistent"
omdat hij ongeveer een uur nodig had om de eerste schaal te openen.
Hij moet het meer dan 50 keer hebben geraakt,
maar hij bleef gewoon doorgaan en eindelijk was het open.
Alex is opgegroeid op het Great Barrier Reef
op een van de meer afgelegen eilanden, Lizard.
Hij kent het rif goed.
Maar in 2016, terwijl hij filmde voor Blue Planet II,
Alex was getuige van een catastrofe.
Toen we begonnen met filmen, was alles zo goed.
Alle koralen waren in principe gezond.
Maar de afgelopen paar weken is alles veranderd.
Ik heb nog nooit zoiets gezien.
Een combinatie van een verwarmende oceaan
en een onvoorspelbaar weergebeurtenis genaamd El Nino
verhoog de zeetemperaturen tot recordniveaus
En dit had een desastreus effect op de koralen.
Door de hitte verliezen koralen die rif bouwen hun voedende algen,
hun witte skeletten blootstellen.
Als de temperaturen hoog blijven, sterven gebleekte koralen af.
Het bleken was dit jaar de slechtste in de geschiedenis
voor het Great Barrier Reef.
Ongeveer 90 procent van de vertakte koralen
op het rif hier bij Lizard Island zijn dood.
Het heeft ook rampzalige gevolgen
voor de andere wezens die hier leven.
Percy gaat rondzwemmen.
Het meest trieste is dat zijn kasteel begint te bleken.
Als we ons koraal verliezen, is er een kans dat we onze tuskfish gaan verliezen.
Het is ongelooflijk triest om gebieden te zien waar je op hebt gedoken
aangezien je een klein kind was, keer je gewoon naar puin.
Ik huilde in mijn masker toen ik het zag,
je weet wel, een deel van de verwoesting van dit bleken.
In de afgelopen drie jaar
meer dan twee derde van 's werelds koraalriffen
wordt gedacht te hebben geleden door
stijgingen van de temperatuur in de oceaan.
Dit is niet de enige uitdaging die ze tegenkomen.
Onderzoek is onthullend, hoe fundamenteel
De chemie van de oceaan verandert.
Professor Chris Langdon laat me zien wat dit zou kunnen betekenen
voor de toekomst van onze zeeën door verdund zuur over schelpen te gieten.
En hoeveel zuriger is dit dan de huidige oceaan?
Dit is meer geconcentreerd dan de pH van de oceaan
maar het versnelt het proces dus we kunnen iets visueels zien.
Wat er gebeurt is, deze schelpen, ze zijn gemaakt van calciumcarbonaat,
en het zuur lost ze op.
En koraalriffen zijn hier gemaakt van hetzelfde materiaal als deze schelpen.
Maar dit gebeurt nu zeker niet in de oceaan. Direct?
Wat we hier zien is dramatischer dan wat er in de oceaan gebeurt.
Maar de schelpen en de riffen zijn echt echt aan het oplossen.
Koraalriffen kunnen tegen het einde van deze eeuw verdwenen zijn.
En de oorzaak hiervan? Kooldioxide.
Opgelost in het zeewater, het vormt koolzuur.
Hoe meer koolstofdioxide in de atmosfeer
hoe zuurder de oceaan wordt
Bewijs wijst op het verbranden van fossiele brandstof
als de primaire oorzaak van deze toenemende kooldioxidegehalten
En dit is ongetwijfeld door de mens gemaakt.
Achter de vraag.
Maar Chris gelooft dat alles niet verloren is.
Alles wat we moeten doen, en ik zeg het, is onze C02-uitstoot verminderen.
We kunnen overschakelen op hernieuwbare brandstoffen, wind en zon,
in plaats van natuurlijke fossiele brandstoffen.
En dus hoeft dit allemaal niet
- ontwikkelen tot het ergste geval. En dat zou het kunnen oplossen?
Ja, absoluut. Dus deze toekomst hoeft niet uit te spelen. Het is aan ons.
Als het klimaat verandert, worden de zeeën warm.
Onze oceanen worden ernstig getroffen.
En dit is nergens duidelijker dan aan de polen.
Antarctica.
Voor het Blue Planet II-team was dit de meest ambitieuze expeditie.
Voor het eerst in de geschiedenis, een bemand onderwaterrobot
probeert naar een diepte van 1000 meter te duiken
en bereik de zeebodem van Antarctica.
Een echte reis naar het onbekende.
Control rover. 40 meter passeren. Over.
Het team leiden op deze historische duik
is diepzeewetenschapper John Copley.
We krijgen onze eerste glimp van dit landschap.
En het tapijt van het leven om ons heen is verbazingwekkend.
Het is mooi.
Duiken in een onderwaterboot geeft John een geheel nieuw begrip
over hoe dit rijke ecosysteem werkt
Maar het biedt hem ook een unieke kans
om te onderzoeken hoe de oceaan hier verandert
Terwijl we het onderwaterleven daar beneden observeren,
de subs registreren ook hoe de omgeving eruit ziet,
dus we krijgen metingen van temperatuur, van zoutgehalte.
Hopelijk kunnen we de veranderingen begrijpen
dat gebeurt in dit vitale deel van onze planeet.
Om een vollediger beeld te krijgen, laat John ook
een diepzee-temperatuursonde zakken
Zijn gegevens dragen bij aan een internationale poging
om de stijging van zowel zee-als luchttemperaturen in kaart te brengen.
Waar schokken me over wat alle gegevens laten zien
is hoe snel dingen hier veranderen.
We gaan naar onbekend terrein.
Om echt te begrijpen
het effect van de temperatuur stijgt hier
John gaat de lucht in.
Vanaf hier kan hij het aantal en de grootte registreren
van de ijsbergen die geproduceerd worden zoals
de ijsplaatjes smelten en uiteen vallen.
De bergen die we overal om ons heen zien, geven je een idee
van hoe groot dit proces is dat plaatsvindt op Antarctica.
Terwijl de zwevende planken uit elkaar vallen, laten ze water toe,
dat duizenden jaren op het land als ijs is opgesloten,
om in de zee te legen.
En dit is voorspeld om het zeeniveau te verhogen.
Als de ijsplaten breken, dan opent dat de sluisdeuren.
Ijs op het land stroomt sneller de zee in
en dat is wat de zeespiegel opvoert.
Wat er hier op dit moment gebeurt, heeft dus invloed op ons alle
Reeds worden steden als Miami hier bedreigd.
Wetenschappers voorspellen dat tegen het einde van de eeuw,
de zeespiegel zou met een meter of zelfs twee gestegen zijn.
Als dat zou gebeuren, zouden delen van deze stad zeker worden ondergedompeld.
Over de hele wereld wonen honderden miljoenen mensen in de buurt van de kust,
en naarmate de zeespiegel stijgt, zullen hun levens ernstig worden aangetast.
Het is nu duidelijk dat onze acties een aanzienlijke impact hebben
op de oceanen van de wereld.
In de vier jaar dat het duurde om deze serie te maken,
we hebben veel van deze veranderingen meegemaakt
Maar we hebben ook samengewerkt met mannen en vrouwen
wijdt hun leven aan het bewaken van de toekomst van de oceaan.
De oceanen voorzien ons van zuurstof,
ze regelen de temperatuur,
ze voorzien ons van voedsel en energievoorraden.
En het is ondenkbaar om een wereld te hebben zonder een gezonde oceaan.
Ik denk nog steeds dat we het vermogen hebben
om de manier te veranderen waarop we middelen verspillen,
waarin we onze oceanen vergiftigen,
en we kunnen naar een toekomst kijken met gezonde oceanen.
Als ik vooruit kijk, geloof ik dat als wat we aan het doen zijn
een klein beetje kan worden gedupliceerd.
Deze dieren hebben een kans om te overleven.
Het komt naar onze mening, ieder denkend, naar ons toe
voor de persoonlijke keuzes die we maken in ons dagelijks leven.
Dat is alles wat we van ons mogen verwachten.
En het zijn die alledaagse keuzes die oplopen.
We bevinden ons op een unieke fase in onze geschiedenis.
Nooit eerder hadden we zo'n bewustzijn
van wat we met de planeet doen.
En nooit eerder hadden we de macht om daar iets aan te doen.
Zeker, we hebben de verantwoordelijkheid om voor onze blauwe planeet te zorgen.
De toekomst van de mensheid,
en inderdaad al het leven op aarde, hangt nu van ons af.